TAZ....

Mensen,

Ik zit eindelijk weer eens achter de computer. Hier in TAZ is het vrij moeilijk er een te vinden en het is nog zeldzamer er een te vinden met Internet.

De fietstocht gaat voorspoedig en sneller dan gepland. Helaas hadden we gisteren wat vertraging, doordat Jelle's achterband het opgaf. Er zat een behoorlijke slag in, waardoor hij op de remblokken aanliep. Er zat niks anders op dan Jelle alleen te laten en naar Bicheno (onze bestemming) te rijden en daar om hulp vragen. Een km voor de plaats worden we al toeterend ingehaald door een rode auto, met achterop de fiets van Jelle. Wat een opluchting. De fiets was in elkgeval op de plaats van bestemming, maar nu nog maken. Wij de man van het verhuurbedrijfje gebeld met de vraag wat te doen. Phil deed niet moeilijk en even aardig als altijd vertelde hij ons dat hij wel even naar Bicheno zou komen (dit is een rit van 360km, heen en terug). Met dat antwoord was hij gelijk mijn nieuwe held. Zo gezegd zo gedaan, kwam Phil rond achten met de vrouw aangereden en verving de velg binnen 4 minuten en vertrok weer. Niet te geloven wat een service. Als bedankje hebben wij hem een fles rode wijn gegeven van 10$, in de aanbieding, gegeven. Wat een held.

Even de highlights hier in tasmanie.

Het is hier overdreven mooi, mooier dan op de foto's. We rijden voornamelijk langs de kust en je wordt van het ene moment op het andere verbaasd door de mooie kustlijn(en). Gisteren zijn we bij een blow hole geweest. Dit was aan de kust waar de golven keihard op de rotsen klapten, wat een soort geiser effect als gevolg had. Ik en kees zijn daar onder gaan staan en werden bijna van de rotsen af gespoeld, super mooi en koud. Het water hier in TAS is wel super koud. Dit vind ik wel erg jammer, omdat ik nogal van de zee houd en er nu niet in kan (sorry, Rembo, ik heb de snorkelset nog niet kunnen uitproberen, maar hij ligt in mijn fietstas te wachten;)).

Wineglass bay was ook de moeite waard. op onze rustdag gingen we naar Wineglassbay en al snel bleek dat het rustige aandoen na de eerste heuvel al weer te niet werd gedaan. Tering, wat een helse rit om daar te komen. ik was al kapot, maar die heuvels hebben me de das omgedaan. Uiteindelijk aangekomen, was het de klim meer dan waard. Wat een uitzicht. Het schijnt een van het mooiste strand van de wereld te zijn. Nou ik zeg ja, zie foto! Onderweg kwamen we trouwens nog een walleby tegen. Hij was zo tam dat hij gras uit mijn hand at (maar ja, wie eet er nou niet uit mijn hand;)).

Oh ja, ook nog een spin gezien. Dat was me een tumult. Jelle ging plassen in onze cabine, een gepimpte stacaravan. Al gillend en huilend kwam snelle Jelle de douche uit gespurt, omdat er een spin zou zitten. Aangezien Jelle een fobie voor die harige rakkers heeft, dachten wij dat het wel meeviel. Nou, ik kan je zeggen het was een behoorlijk joekie. Vanaf dat moment was de wasbak ons toilet en nummer 2 moest maar wachten tot de volgende stop. Jelle was zo overstuur dat hij al buimend bij mij wilde slapen en dug-tapte alle duren dicht, voor het geval de spin 15 meter zou overbuggen om in onze kamer te komen. Het mooiste van al was dat Jelle na 10 minuten moest plassen en de barricade ophief.... Mooi avondje me dunkt.

Ik ga maar is stoppen, want net zo als vele hou ik niet van die lange verhalen, maar ja ik ben maar een keer per 2 weken op Internet.

G'day mates! See ya!

Edwin