Me, myself and mi Ipod

Broeders en zusters,

Waar moet ik beginnen....

Ik begin maar een beetje te typen. het zal niet op chronologische volgorde zijn, maar ach dat maakt ook niet uit, want je was er toch niet bij;)

Des te noordelijker we komen des te meer wildlife we zien. Dit bevalt me prima. Het begon na Fraser Island. We zijn naar Eungella National Park gereden, het platypus walhalla, en onderweg moesten we uitwijken voor een wild zwijn en in het water daar stikte het van de schildpadden. De vrouw van een hotelachtig geval attendeerde ons op een platypus in de creek. Wij als havikken erop af en natuurlijk zagen onze ogen niet meer dan wat kringen op het water. Aangezien mijn camera maar 3x optisch zoom heeft, had ik aan de old canon niet al te veel. Toch tel ik'm.

Die avond zijn we aangekomen bij Airlie Beach. Dit is het toegangshek naar de oh zo mooie Witsunday Islands. Dit is een eilanden groep van 74 en een must seen. Wij willen natuurlijk niet achterblijven dus een dagtocht geboekt. Er van uitgaande dat het altijd lekker weer is in Aussie alleen een korte broek, handdoekje en zonnebrand in de tas (helaas geen snorkel-set) gestopt en hop met onze bus 'Old Bli BLi' naar de boot. Bli Bli is wat moeilijk als het gaat om parkeren dus we arriveerde iets verlaat. Door het verlate arriveren renden we lutweg naar een boot en lieten ons briefje zien, ze lieten ons door. Na enige tijd werden we toch vriendelijk verzocht de boot te verlaten, want het was de verkeerde. Op naar de juiste boot en hijs de zeilen. Eenmaal op de boot werd ons een stingersuite aangemeten. Dit omdat je niet het water in kan zonder dat pak door de mogelijk aanwezigheid van jellyfish/stingers in het water. Het leek een beetje op een fiets pakje, uit een stuk. Ik zag me er toch appetijtelijk uit... Een uur later kregen we een snorkelset en mochten we een duik ik het diepen maken. Dat vond ik wel wat. Echt super mooi. Het leek wel of ik in de film NIMO zat. Hierdoor werd ik weer helemaal enthousiast om mijn Padi (duikbruffet) te gaan halen. Voor de rest vielen de eilanden een beetje tegen, omdat het met bakken uit de hemel kwam. Als de zon schijnt zal het een werkelijk paradijs zijn, maar in mijn verregende outfit en geimproviseerde regenpak ervaarde ik het toch anders.

Ik springt me weer iets te binnen. Tijdens een diner @ Cactus Jack's in Airlie, all you cat eat chili voor 8$ (4,8 eu) hadden we de eer getuigen te mogen zijn van een uber romantisch huwelijksaanzoek. Een kerel van rond de 35 vond het een briljant plan zijn ,veeeel jongere, vriendin ten huwelijk te vragen tijdens een all you can eat sessie. Ik denk dat wanneer je haar zou vragen hoe haar huwelijksaanzoek er uit moet zien, dat ze zou zeggen all u can eat @ Cactus Jack's. Top idee. Nou ik geef ze een half jaar, proleten.

Mission beach. Dit is een plaats wat Kees in elkgeval niet meer gaat vergeten. Ik lag heerlijk te slapen in de auto naast Jellemans en Kees reed. Al rijdens zagen de boys waarschuwingsborden met daarop het silhouet van een Cassowary. Ja wat is nou een CW. Het lijkt op een struisvogel, iets kleiner, en is zo lelijk als de nacht. Op zijn hoofd heeft hij een soort van hoorn, aan zijn nek hangt wat overtollig vel, heeft slierterige haren (beetje rat achtig). Hij is om het zacht te zeggen niet moeders mooiste. Bij het zien van het beest remde Kees abrupt en de van werd geparkeerd naast de weg. Enige voorzichtigheid was wel op zijn plaats, omdat deze vogels enorm kunnen trappen en redelijk aggressief aangelegd zijn (zou ik ook zijn als ik er zo uit zag;)). Er gaat een verhaal de ronde dat een jongetje is doodgetrapt door een CW toen hij zijn hond uit de poten van het beest wilde redden. Een uitsteeksel aan de poot heeft het jochie in zijn hals geraakt... Ik doe er wat grappig over, maar het zien van de vogel was erg leuk en ook uniek. Navraag van Kees leverde de volgende cijfers op: 40 CW rondom Mission Beach en nog maar 1000 in totaal. Dus het zien van de vogel is vrij uniek te noemen.

Het visbloed kruipt waar het niet gaan kan dusheb ik toch maar twee hengeltjes gekocht. Na meerdere vispogingen gedaan te hebben, stond de teller nog op nul. Het verschilde dus niet veel met Nederland. Tot ik eindelijk mijn trots op zij zette en om hulp heb gevraagd over aas en techniek. Ik ging daar met wat lood en garnalen weg. De avond bracht niet veel goeds, maar ik moest en zou wat vangen dus de wekker gezet om 6 uur. De pier op en vissen. Al snel had ik beet en zie op de foto's het resultaat. De jongens waren niet al te groot, maar het was heerlijk om uberhaupt weer is iets te vangen.

Water Falls Capital of Australia: Millaa Millaa. Hier zijn me toch een portie watervallen. De mooiste was Millaa Milla. Hier kon je ook onder zwemmen. Normaal ben ik daar wel van en ik begon ook aan de tocht, maar ik paniekeerde een beetje in het water. Ik weet niet echt goed waarom. Misschien waren het de verhalen over big salties tijdens de kampvuren aan het strand de oorzaak. Zie de foto's van de watervallen. Erg mooi. De breedste waterval van australie: Millstream fall en de de hoogste van Australie (268m) zijn vastgelegd. Hoe breed die breedste is weet echt helemaal niemand. Misschien een leuke quizvraag...

Big Saltie
In de Lonely Planet werd vermeld dat je een tour van een uur over de Daintree River kon maken en dan mogelijk big salties zien. Nou ik had als doel gesteld dat ik Aussie niet zou verlaten vooraleer ik een big S zou zien. Op naar Daintree. Daintree is echt super mooi. De tocht over de rivier was waanzinnig. Allemaal groen om je heen, mangroven, roofvogels, slangen en een big saltie. Nou ja, ik laar big maar even weg. Deze jongen was een jaar of 8 en rond de anderhalve meter. Ik had nog wel even kunnen ronddobberen, maar helaas was het maar een uur.

Old Bli Bli
Na 40 lange dagen moesten we old Bli Bli inleveren. Het mocht ook wel een keer want het beestje heeft in deze dagen ruim 6600km gereden, zonder enige mankementen. Om hem daarvoor te bedanken hebben we hem maar is goed in de was gezet (ook om de deuk in de bullbar en steen-bullbar te verdoezelen) en ingeleverd. Vanaf nu weer te voet verder...

Cairns
Een niet al te groot plaatsje, maar berucht om het uitgaan (ja Rembo, de Woolshed bestaat nog). We zijn danook een paar keer uitgeweest en dat is ook wel weer is leuk. Een tijd niet meer gedaan dus dat is prima. Het nadeel van Cairns is dat dit het eindstation van Jelle en Kees betekende. De jongens zijn vanmorgen om 6 gevlogen en daarmee sta ik er alleen voor. Het zal dus even wennen worden, maar over 4 dagen begin ik met mijn duikcursus dus het zal allemaal wel loslopen. Het was een top tijd met de bouys. ik had het niet willen missen. Toch blijven ze zo lelijk als de nacht;)

Het is lekker weer dus ik ga lekker aan de lagoon liggen.

Love