Vrouwen

Sorry voor het late berichten, maar het een en ander is voorgevallen tijdens mijn afwezigheid. De laatste weken zijn niet al te goed verlopen. Tot Franz Josef ging alles goed, ook tussen mij en Marieke. Tot ongeveer twee weken geleden sloeg de vlam in de pan. Het 24 uur per dag, 7 dagen in de week op elkaars lip zitten, kon onze vriendschap niet aan. Dit betekende dat we Old Grey Appie moesten verkopen en tot die dag nog aan elkaar vast zaten. Gelukkig bestaan er hostels waar je met andere mensen op een kamer zit. Eergisteren hebben we dan eindelijk de van verkocht. Marieke is enige dagen geleden vertrokken naar NL en ik zal nu richting het Noordeiland afreizen, toch weer met de KIWI-experience. Wat een gedoe. Ik had er eigenlijk al een slecht gevoel over, maar ja dit had ik niet verwacht. het blijft toch een gok....

Een tijdje geleden kreeg ik een mail van een vriend. een alinea betrof een weetje datje dat hij vader werd. De volgende alinea vertelde hij dat dit een grapje was. Ik vond dit wel een goeie dus bij deze dezelfde grap. Ik hoop dat de grap hetzelfde effect heeft (dan wel niet dat ik vader word, maar goed), als dat de grap van Mark op mij had:)

Nu dan het echte verhaal. Start. Ik begin met de bungy! Queenstown is de stad om avontuurlijke dingen te doen. Eigenlijk wilde we daar boarden, maar natuurlijk net die week dat wij er waren, was de sneeuw gesmolten. Niet te doen. Ik allemaal kleding kopen om dit te kunnen doen, kan ik nog geen sneeuwbal gooien. Dan maar een bungy jump van 134meter dachten wij. Vrij nuchter geboekt, maar op de dag zelf was ik toch wat nerveus. Ik was niet te enige, want de groep met wie we gingen zagen wat pips en tijdens de rit werd bar weinig gesproken (incl. mezelf). Eenmaal aangekomen word je in een pakje gevouwen en ik was een van de zwaarste (zware botten) dus ik mocht als 3e. Een karretje aan een paar kabels moest ons brengen naar een groter karretje tussen twee bergen, al kijkend op een stroompje. Brok in mijn keel. De eerste die sprong deed het moedig. De tweede. Een beer van een kerel, maar toen zo klein als een puppy stond hij op. Ik zag hem niet echt genieten. Toen ik. Het ging wel tot ik op het plateau stond waar ik een duik moest nemen. Ik keek naar beneden, naar boven,3...2....1... Prachtig. De eerste 2 seconden zegt je lichaam neeee. Maar dan genieten. 8,5 seconden vrije val. Magisch. Ik wilde nog een keer, maar ja ik heb pa en ma al moeten bellen voor een extra (zak)centje, dus toch maar niet.

Na de bungy had ik wat rust nodig dus wat doe je. Inderdaad paardrijden. De dag ervoor had ik Lord of the ring gezien dus ik waande me als een Aragorn op een paard in mijn dromen. Dit bleek toch wat anders in werkelijkheid. Cassy was de merry die mij door de groene weide moest galopperen. Ons eerste contact was niet echt goed. Dat beest zakte bijna door haar hoeven. Wat een afgeracht beest, niet voor uit te branden echt. Op zich wel leuk en die paardenbek (eh paardemond) van een gids dacht leuk te zijn en het paard op te stoken om in galop te gaan. Ik dacht dat ik daar wel klaar voor was en daar gingen we. Eenmaal in gelop moest ik hard werken te blijven zitten. Wat een hobbelpaard. Na enige stappen hield dat beest er mee op en verteld die koe dat ik niet alleen op mijn kont zitten, maar ook moet werken/steunen met mijn benen. Dat verklaarde de bijna valpartijen. Daarna heb ik wel genoten. Ik hoop Cassy ook;)

In de tussen tijd veel gewandeld. Vele gletsjers getrotseerd en we dachten laten we weer is een wandeling door de bergen maken. De meeste weten dat ik geen kei ben in navigeren. Nou ik heb het gepresteerd de verkeerde afslag te nemen tijdens een wandeling. Moet zeggen dat bij de reconstructie bleek dat het wel wat verwarrend was. De 'foute' weg leidde ons door een droge beek/waterval. We moesten echt klimwerk doen en na een 2 uur konden we gewoon echt niet meer verder, omdat het te steil was. Moesten we de weg weer terug. Dit was nog gevaarlijker. Ik liet Marieke eerst gaan, want je weet nooit waar de gladde stenen liggen;). Nee, als echte heer ging ik eerst natuurlijk. Gelukkig wist ik ons in veiligheid te brengen. Toestand zeg.

Lake Tekapo. Turquoise meer. Dit meer heeft, vooral inde zomer, een turquoise kleur. Dit komt door het water dat door een gletsjer stroomt en dan bepaalde mineralen mee neemt en dit veroorzaakt deze kleur. Mooi verhaal, maar wij waren er in de winter dus zo turquoise was hij niet. Desalniettemin was het erg mooi. Een wandeling tot de top van Mt John bracht ons naar een mooie uitkijk over de meren daar. Ook was hier een cafe'tje en Sterrenkijk instituut. Aangezien wij de avond daarvoor bij Mt Cook sterren hebben gekeken, was dit een grappig toeval. het sterrenkijkavontuur bij Mt Cook was puur toeval. Ik raakte aan de praat met een man en hij organiseerde sterrenkijkavonden (ouwe zwever) en wij mochten 2 voor de prijs van 1 mee. Niet slecht en nu weten we eindelijk waar de sterren op de Australisch vlag van zijn. Dit is the Southern Cross- Crux Australis! Deze kun je alleen van het zuiderlijk halfrond zien. Grappig. Bij Lake Tekapo staat ook een erg oud kerkje gebouwd van steen en hout wat dateert uit 1835. Erg mooi gelegen en met zonsondergang des te mooier (foto's komen nog).

Nederlandselftal
Ja, ook hier moest ik de wedstrijden gezien. Dit ging niet zonder slag of stoot. De Nieuw Zeelanders geven eerder de voorkeur aan rugby: All Blacks en ja als zij spelen moet alles wijken. Zo ook de wedstrijd tegen die Fransen. Dit zou mij niet nog een keer gebeuren dus na de roemenen moest ik de wedstrijd tegen de Russen/Guus zien. In Geraldine een super mooi motel weten te vinden voor niet te duur. 6.15 uur in de morgen de wekken gezet (toen ie afging dacht ik dat een buurland het land was binnengevallen. Wist ook niet meer hoe ik het alarm moest zetten. ZO lang geleden;)). Ik in mijn oranje outfit (korte broek, oranje jacket, oranje bitter en jagertje naast mijn bed) op het puntje van mijn bed. Het volslied en daar gingen de jongens. Ik kreeg nog een sms van Wilco met daarin de tekst 'net als SV Odijk moeten ze de eerste 15 minuten overleven'. Nou net als Odijk gingen de jongens mooi de bietenbrug op. Lekker dan. Zat ik daar in mijn outfit, 5 jagers, 1 oranje bitter en rol toiletpapier verder. Wat een deceptie. Die dag was ik niet het mannetje. Zwart band om mijn arm.... En ik hoorde die Duitsers al lachen. Gelukkig zijn zij het niet geworden btw.

Nelson Lakes National Park
In Queenstown smachtte we naar sneeuw. Het wilde niet vallen. Op de weg naar Nelson begint het een potje te sneeuwen. Old Grey Appie was alles behalve happy. Geen sneeuwkettingen dus snel ergens geparkeerd en de nacht daar doorgebracht. In de ochtend een eitje gebakken en half bevroren tijdens het opeten van de eieren. Komt er een eend binnen gesjokt al zoekende naar wat te eten. Zoals de meeste weten heb ik vroeger honden getraind en aangezien ik het koud had en potentie zag, heb ik een broodkorst gepakt en een poging gewaagd de duck te trainen. Dit is toch wel wat anders kan ik jullie melden. Zijn eigenwijs he die beestjes. Maar na wat oefenen is het dan toch gelukt. Het eendje vloog een meter de lucht in om de broodkorst te pakken. Ze kon het niet laten in mijn vinger te bijten. Ja, het blijven toch wilde beestjes. Dat hoort bij het vak:). Niet al te lang bij stilgestaan en naar Maruia Springs gereden.

Daar kreeg appie het helemaal benauwd van al die sneeuwballen die naar benden kwamen en om hem te ontzien bij een Japansbadhuis gestopt. Dit was echt zalig. Beeld je in: sneeuwvlokken, thermo pool (38 graden) en een jagertje in de hand! Heaven! Niks maar aan doen. Sweet.

Abel Tasman. We naderen het noorden van het zuiden en ja dan moet je in Abel Tasman zijn geweest. Eerste dag een wandeling gemaakt langs de kust en was erg mooi. Alleen wat eentonig en ver en steil. We waren ons plattegrond vergeten dus maar een route genomen. Hadden denk ik de saaiste. De dag erna regende het super hard en een camping opgezocht. Dit bleek ook een hostel en het mooiste was dat wij het hostel voor ons alleen hadden. Heerlijk. Dan weet je weer wat je mist: warmte, douche, water, bank. Hier twee dagen gehangen en af en toe een wandeling gemaakt. De laatste dag hebben we een watertaxi genomen naar een sealcolony en vanaf daar een stuk langs het strand gewandeld om vervolgens weer met de taxi terug naar het dorp te gaan. Grappige gewaarwording.

Vandaag een wijntour gedaan in de een van de grootste wijnstreken van de wereld Marlborough. En ik kan nu nog steeds niks meer vertellen dan eerst over wijn(en). Mijn smaakpupillen werken niet goed en het is ook zo'n gedoe. Je moest het door je hele mond laten circuleren en uitspugen! Belachelijk, maar na een aantal wineries begreep ik eindelijk waarom dat was. Sjonge wat een dag . Het waren wel goede wijnen, want ik heb geen kater;)

Morgen gaan we de oversteek maken naar het Noorden. Zaterdag naar een rugby wedstrijd van All Blacks. Erg veel zin in. Dit team voert voor elke wedstrijd de HAKA op. Dit is een dans met luid gezang/geschreeuw om de tegenstander te intimideren. En volgens mij werkt het aardig. Kijk maar is op youtube.

Ga stoppen want de tijd is op. De foto's volgen nog. Ik heb weer is een computer te pakken die niet echt op schiet. Lijkt Cassy het paard wel:)

Take care xxx